Ne çok kırıyoruz ne çok tüketiyoruz ne çok yanlış anlıyoruz birbirimizi. Yaşayacağımız senelerin garantisi varmış gibi tüketiyoruz nefesimizi. Aile hayatı sosyal hayat insanın yalnızlığına ilaç olması gerekirken daha çok yalnızlaştırıyor. Bir tek kelam edilmeden kalkılan sofralar acaba karnımızı doyurabildiği kadar kalbimizi doyurabiliyor mu? Ne kadar sık söylüyoruz sevdiklerimize sevdiğimizi.
Ölümle erken yaşta tanışmanın verdiği bir öğretimi bilmem ama hayatın kısa olduğunu anlamak için kaybetmenin gerekmediğini anlatmak isterdim insanlara. Kalp kırmadan, bir gönlü incitmeden yaşamanın gerekliliğini sevdiklerine duyuramayacağın çığlıkların sessizliğiyle anlamak ağır geliyor çünkü. Her gün yanı başımızda duran insanların birer nimet olduğunu anlayamadan ömür geçiriyoruz. Varlığına şükür etmemiz gereken bir kadına of anne ya diyebiliyoruz mesela. Ya da sırtımızda bir dağ olan adamı anlayamadan yaşayamadan yaşlanabiliyoruz.
Sevginin varoluşunun sırrı neydi acaba? Birlikte yaşamayı kolaylaştırmak mı? Ya da tahammül sınırını artırmak mı? Sahi Allah neden koymuştu bu duyguyu içimize? Bu sırra vakıf olabilmek için mi yaşadı onca zorluğu dervişler. Ya da erenler bu sırrı anladığı için mi çekti elini eteğini dünyadan. Belki yollara düşüp diyar diyar gezemeyiz ama bu duygunun hazzını yaşayabileceğimiz yuvalar kurabiliriz. Sevgimizi artıracak muhabbetler edebiliriz her güne aynı pencereden baktığımız insanlarla. Belki aynı hazzı hissedemeyiz ya da kendi penceremizde görüneni aktaramayız ama o pencerenin arkasında beraber olmaktan mutlu olduğumuzu hissettirebiliriz. Önemli olan da bu değil mi zaten. Karşında ki insana değerli olduğunu hissettirmek. Günümüzde bunun sadece maddi değeri yüksek araçlarla yapılabileceğini akıllara kazımaya çalışsalar da hiç bir pırlanta ya da pahalı bir hediye gözlerinin içine bakarak söylenen 'İyiki varsın' sözünün yerini tutamayacak. Rabbim güzel söz cimrisi olmadan yaşamayı nasip etsin hepimize.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder