YETER MİYİZ?

YETER MİYİZ?

Hepimizin kendini yeterli gördüğü, bir başka söze ya da kaynağa ihtiyaç duymadığı

‘uzmanlık alanım’ olarak nitelendirdiği bir alan, açık açık söylemese de içinde beslediği bir

gerçektir. Öyledir ki; aslında ne araştırmaya gerek görmüşüzdür o konuyu ne de

inceliklerini öğrenmek için ekstra bir çabaya. Bir kitap okumuş, bir yerde bir sohbette şahit

olmuş ve yahut internette kısa bir bilgisine rastlamışızdır ama biliyoruzdur o bilgi,

hakikattir ve biz artık bunun uzmanıyızdır.

Gözlerimiz, kalplerimiz çoğu kez bu yüzden kapalı, kulaklarımız bu yüzden duymaz değil mi

zaten? Bir hocamız, bir arkadaşımız ya da her şeyi çok iyi bildiği görünen bir sosyal medya

yazarı bir konuda bir söz söylediyse onu asla unutmuyoruz. Özellikle dinimiz konusunda

maalesef hassasiyetimiz ancak bu kadar. Öyle ki bazen hurafeyi hakikat, sahih hadisi veya

icmayı hoş görülebilir diyor, hayatımızda da öyle uyguluyoruz. Duyduğumuz şey için,

bununla alakadar bir ayet, hadis veya alimlerden bir beyit var mı, sahih mi değil mi,

bununla kendi amel edip çevresine de zerk etmek bir tarafa sadece inanmak ne ölçüde

doğru bilmiyoruz. Bilmemekle kalıyoruz.

Neden peki? Biz Müslümanlar bu kadar aciz miyiz? Aciz miydik?

Yine Müslümanlar değil miydik bir hadisin sahih olup olmadığına, getirene bakarken ‘bu

adam yürürken ayakkabısının arkasına basardı’ diyerek giydiği ayakkabıya hor davranan

sözünde ne kadar güvenilir diye test eden, sorgulayan, hakikati arayan.

“Hayır; insan kendini yeterli gördüğü için mutlaka azgınlık eder.”

Biz ne zamandır kendimize yeter olduk. Allah’ın verdiği dinini ne zamandır üç beş bilgiyle

tamamlanır olduğunu zanneder olduk, ne zamandan beri?

Bizler ilmin zerresine dahi muhtacız ve yine bizler bunu önce Allah’tan isteyip, sonra Allah

için azmederek ilme koşup, sonra yine Allah için bu ilmin uygulayıcı ve yayıcısı olmalıyız.

Çünkü biz; biiznillah Allah için Allah’tan korkan, aynı zamanda umut besleyen

Müslümanlardan; mü’min kullardan olmak istiyoruz. Bu dünyaya geliş amacımızı

unutmadan, burada olmanın kalıcı olmadığını dahi buranın da kalıcı olmadığını bilerek,

başka bir diyara kalıcı olarak gideceğimizi bilerek ki orası için çalışarak yine biiznillah

başaracağımızı biliyoruz. Kuvvetli olmalıyız, kuvvetin bileğimizden çok yüreğimizde

olduğunu bunu hissederek yaşamın değerinin farkına varıp üstüne kıymet bindirmeye layık

olmadığın da unutmamalıyız.

Dünya ahiretin tarlasıdır.

Bu tarlanın toprağı ne kadar bizim gibi görünse de, bir süre ekip biçip gideceğiz. Bir

başkasına, ondan da başka bir beşere kalacak lakin asla sonsuza dek birinde kalmayacak.

Alıp taşınamayacak çünkü o toprak üzerinde durduğu, zamanında altüst olacak yeryüzü

üstüne bitişik bir emanet. Ektiklerimize de biçtiklerimize de dikkat etmek zorundayız.

Hiçbir zaman bu kadar yeter demeden güzeli bolca ekip bolca biçmek dileğiyle.

Alıp taşınamayacak çünkü o toprak üzerinde durduğu, zamanında altüst olacak yeryüzü

Kaynaklar;

1.Kuran-ı Kerim Alak Suresi 6. Ayet

2.Hadis-i Şerif

AHSEN-İ YAR 

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız.