Dünya Bir Penceredir
Biz insanlar hayatımızın en zor zamanlarını yaşıyoruz belkide şu vakitler. Neden böyleyiz diye hiç sorduk mu kendimize?Neden bu kadar zorlanıyor bu bünye, nasıl sığamıyor şu üç odalı; banyosu, mutfağı ayrı ayrı ve hepsi bir çatı altında olan sıcacık evlerimize? Bizler neden onca kitabın, ilmin içerisinde bu kadar boş geçiriyoruz şu vakitlerimizi?
Çünkü biz dünevileştik kardeşlerim. Biz, o kadar etten kemikten olduk ki ne Leyla’yı görüyor gözlerimiz ne Mevla’yı; ne aşkı hissediyor şu gönüllerimiz ne de aşka koşmayı becerebiliyor dermansız ruhumuzun bacakları. Biz dünyadan geçtiğimizi unuttuk, ebedi olan yurdumuza gideceğimizi, nereden yürüyüp varacağımızı unuttuk. Çok sevdik burayı; ağaçlarını, denizini, insanını...
Tek göz odası olan Peygamber’in, aç yatan sahabenin, kefensiz gömülen mü’min kardeşlerimizin hepsini sanki birer hikâyeymişçesine dinleyip geçer olduğumuzdan sahabi bilincine varamadık. Ne bu yurt bizim ne insan; ne bu et bizim ne kemik; ne bu can bizim ne canan...
Bizim hatırlamaya ihtiyacımız var, hatırladıklarımızın bilincine varmaya muhtaçlığımız. Ve bizim mecburiyetlerimiz var! Evlerimizi mescitlere çevirip odalarımızı birer ilim yuvası yapmaya, ailemizi Allah celle celaluhu ve habibine aşık etmeye. En başta kendimizi, ruhumuzu öldürerek diriltmeye mecburuz. Mecburuz yoksa kendi sonumuzu kendimiz hazırlarız. Onca nimetin şükrünü eda edemezken üstelik sıkılıyor dünyaya meylediyorsak, biz mecburuz. Ruhu aslolana kavuşturmaya mecburiyete gönüllü yürekler taşımalıyız. O’dur ebed O’dur varılacak en sevgili...
Yoksa biz neden varız, ne için yaratıldık?
Cevaplarımızdan önce sorularımız uyandıracak ruhlarımızı.
Pirim Yunus Emre’m der ki:
“Sular hep aktı geçti
Kurudu vakti geçti
Nice han nice sultan
Tahtı bıraktı gitti.
Dünya bir penceredir
Her gelen baktı geçti.”
AHSENİYAR
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder