Gurbet

 

GURBET

  

Doğup büyüdüğün yerden uzağa gurbet demişler. Ne garip bir kelime. En eski olarak 1300 yılından önce Mukaddimetü'l Edeb adlı bir kaynakta rastlanıyor kelimeye. Acaba bu tarihten önce kullanılmıyor muydu? Yoksa gurbet diye bir şey mi yoktu? Ama insanoğlunun yer değiştirme arzusunu düşününce gurbetlik insanla var olan bir olay olmalıydı.

 Kelime Türkçe'ye Arapça'dan geçmiştir. Acaba biz her yeri vatan sayıp gurbetlik çekmediğimiz için mi bu kadar kolay göç edebildik diyardan diyara? Düşündürücü...

Benim düşündüğüm asıl kısım daha çok kelimelerin insanlarda oluşturduğu duygular. Evet memleketten ayrı olmak, yârdan ayrı kalmak gurbet olarak değerlendirilebilir. Ama ya kendinden ayrı kalmak; işte gurbetin en zor olanı bu olsa gerek. İnsan kendinden ayrı kalır mı? Kalır. Örneğin yaradılış gayesini unutan insan kendinden ayrı kalır. Ya da vuslatı dünyada arayanın gurbeti bitmez bir ömür. Çünkü sılası da dünyayla yok olacaktır. Ya da yâri, ailesi, sevdikleri dünya içinde fanilik hastalığındadır. Kavuşmalar da gerçek değildir.

   

 O zaman şöyle diyebilir miyiz:

 Doğan her insan zaten gurbete doğmuştur. Bitmez ayrılık acısı ölene kadar. Hatta şairane bir ifade ile bitirecek olursak; sılası öteler olmayanın dünyası boş bir hicran olur...

                                                                          

KARDELEN

                                                                            

28.01.2021