İmanın Esası İhlas

İçinde bulunduğumuz çağa, döneme baktığımızda insanlar bencilleşmeye başlamış durumda. Ya da yaptığı en ufak bir iyiliğin karşılığını bekler halde. Kimse karşılıksız hiçbir şey yapmıyor.Bunu toplum hayatımızda da, dini boyutta düşündüğümüzde de görüyoruz. İnsan Allah'a karşı kulluk vazifesini yerine getirirken sonucunda da bir şey olmasını bekliyor. Yani lisan­­­­­-ı haliyle adeta" Allah'ım bak ben senin dediklerini yapıyorum ama sen de benim istediklerimi yerine getir" diyor haşa. Hatta iş öyle boyutlara gidiyor ki kul, kul olduğunu unutuyor, aciz olduğunu unutuyor ve yaptığı ibadetleri bir karşılık bekleyerek yaptığından; sonucunu göremediğinde ibadetleri azaltmaya, bırakmaya, Allah'la arasına uçurumlar koymaya yelteniyor. Bu neden kaynaklanıyor diyecek olursanız tabi ki de "İhlas"ın olmamasından derim.

İhlasın kelime manası: Arıtma, saflaştırma, katışığını giderme gibi anlamlara geliyor. Gelin bir de dini anlamına bakalım. ihlas, dinimizce gizli ve açık bütün nevileriyle şirkten uzak ve tevhid üzere yüce Allah' a kulluk edilmesi, ibadette sadece Allah' ın rızasının kastedilmesi demektir. Yani kısaca Allah emrettiği için yapmaktır ihlas.

İhlas bir kalp amelidir. Kalbimizi Allah'a yakınlaştırmamız lazım. Allah, kalbi O'na yakın olan insana değer verir. " O, sizin suret, şekil ve dış görünüşlerinize değil, kalplerinize ve kalbi temayüllerinize bakar."( Müslim, Birr,33)

Burada önemli olan noktalardan biri de " Sadakat". İhlasımız sadakatli olmalı. Sadakate, Allah'ın emrettiği  gibi yapmak diyebiliriz. Örneğin, namaz kılacağız. Bu namazı araya herhangi  bir referans katmadan, sadece Allah emretti diye yaparsak bu namaz ihlaslı olur. Bir de bu namazı sadece Allah'ın emrettiği gibi kılarsak bu da sadakatli bir namaz olur.

Kur'an-ı Kerim'e, nebi ihlasını anlatmak sadedinde bakacak olursak; " Kitapta Musa'yı da an; gerçekten O, Allah tarafından ihlasa erdirilen,ihlasa ermiş ( muhlasan) bir kuldu, resul ve nebiydi."(Meryem, 19/51) deniliyor. İşari temsil geleneğinin önemli temsilcilerinden Kuşeyri, Hz Musa'nın ihlasla nitelenmesini, "Allah dışında bir şeye teveccüh etmemesi, kınayanın kınamasına aldırmaması, dünyevi bir hazzı elde etmek gibi bir arzuyla vazifesinde gevşeklik gösterip ilahi bir hakikati görmezlikten gelmemesi" olarak açıklamıştır. Aslında baktığımızda bütün peygamberler ihlası neredeyse nübüvveten bile üstün tutmuşlardır. Çünkü onlar Allah'a çok güzel teslim olmuş temsilcilerdir. Bizim de yapmamız gereken bu. Öncellikle peygamberimizi daha sonra bu zamana kadar gelmiş peygamberleri ve Allah dostlarını örnek almak. Allah'ın rızasına, peygamberimizin şefaatine nail olmak ihlastan geçiyor. " Benim şefaatim ihlas ile ' La ilahe illallah' diyenleredir. Çünkü muhlis olanın kalbi dilini, dili kalbini doğrular. (Müsned,2/307)

Allah'ın rızasını istiyorsak amelimizde rızayı ilahi olmalı. Eğer O razı olsa bütün dünya küsse ehemmiyeti yok. Eğer O kabul etse bütün halk reddetse tesiri yok.  O razı olduktan ve kabul ettikten sonra isterse ve hikmeti iktiza ederse, sizler istemek talebinde bulunmadığınız halde halklara da kabul ettirir. (21. Lem'a/ İhlas Risalesi)

Son olarak şunu da eklemek isterim: Zorlandığımız, kötü gün geçirdiğimiz bir sahneyi hatırlayalım. Örneğin, sağlığımız yerinde değil veya bir sebepten dolayı annemizi, babamızı, evladımızı kaybettik. Ne kadar yıkıcı şeyler değil mi baktığımızda. Ama kardeşim akıl et, gözündeki perdeyi kaldır ve gör. Bunların hepsini sana, bana veren Allah. O,bizi bizden daha iyi tanıyor, O böyle uygun görmüş. Bu yüzden demeliyiz ki " Allah'ım verdiğin her türlü musibete de, acıya da razıyım." Çünkü benim hakkımda neyin hayırlı neyin hayırsız olduğunu O bilir fakat ben bilemem. Hem düşünsenize bu kadar ihlasla O'na teslim oluyorsunuz ve sonunda Allah da diyor ki " Gel  şimdi her şeyden razı olan kulum, Ben de senden razıyım."