Dökülenler

 Dökülenler

  Bu yolda yürümeye başlayınca ilk adımda ‘oldum’ der, biraz daha ilerleyip önüne engeller çıkınca 'acaba?' der; daha da ilerleyip o engeller ‘insanı’ tökezletince acaba sorusu “n’oluyor” sorusuna evrilir. Lakin o ihlas makamına - ki bu makam karşına çıkan dağları dahi dava uğruna kül edebilmektir- ulaştığında 'olmamışlık' hissini en uç noktasına kadar yaşar ve 'var' olabilmek için tüm gayretiyle  çabalar. Ve bu hâl öyle bir hâldir ki yola çıkılan ilk adımdaki ‘heybetli, gür sesli ben kavramı” edası yerini derin bir sûkuta ve iç muhasebeye bırakır. Kişi öğrendikçe ve öğrendikleriyle amel ettikçe etrafını daha hoş, yapıcı ve alçakgönüllü bir şekilde ikaz eder ve bu yolda olmaları için uğraş verir. Kime neyi ne derece anlatacağına da vakıf olur. Nitekim Rabbimizin Furkan Suresi 63. ayetinde de buyurduğu gibi:

“Cahiller onlara laf attıkları zaman, ‘selam!’ der geçerler.” Ve kime neyi ne kadar anlatacağımız hususunda Rabbimizin ayeti ölçümüz olmalıdır...

Kimi insanlar da vardır ki arkalarına dönüp bakma ihtiyacı hissedince karşısında koca koca engeller ve dökülenler görür -ki bakmak ve görmek arasındaki o ince çizgiyi idrak edebilenler ancak farkına varır- Ve ben engeller karşısında pes edenlere “dökülenler” diyorum. Tıpkı tuzla buz olan büskiviler gibi... Fakat bu dökülmelerine, acizliklerine rağmen sürekli başkalarına peşin hüküm verme niyetindedirler...Tökezledikleri yolda ilerleyenleri görünce öfkelerinden yerdeki çamuru ilerleyenlerin üzerine sıçratmaya çalışırlar. Daima öfke saçıp tek doğrunun kendileri olduğunu düşünürler. Yerdden kaldırmak için elinizi uzatsanız kolunuzdan tutup yere çalarlar. Öfkeleri benliklerini öyle sarmıştır ki , kalplerindeki azıcık sevgi kırıntısını doğru kullanabilseler tüm dünya güzelleşecek aslında. Severse eğer kalplerindeki çamurlar çiçek açacak, kaktüsler meyve verecek. Öyle ya sevmek çöllere yağmur yağdırır, çirkini güzelleştirir. Sevmekle bahar gelir kutuplara. Sevmek ölüleri diriltecektir de farkına varması için bazen ölmesi gerekecektir. Ve o vakit sevmenin hiçbir anlamı kalmayacaktır.

 Şairin de dediği gibi:

 "İnsan sevmeli; bazen bir insanı, bazen bir ağacı ya da kanadı kırık bir kuşu."

 

TALEBEGİLLERDEN

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız.