Şükür Nimettir Bazense İmtihan

 

Şükür Nimettir Bazense İmtihan

Sevgili kardeşlerim,

  Anne olduktan sonraki ilk yazım bu. İsterdim ki, bu yazıya anneliğin ne mucizevi ne rahmani ne kadar güzel olduğu gibi duyguları ve deneyimleri sığdırayım.

Yalnız pek evla ki bu mucizeye, eşsiz rahmete hepimiz uzaktan yakından ya şahidiz ya şahit olacağız biiznillah. Dolayısıyla gelmek istediğim nokta hepinize aşikârdır ki, başka bambaşka. Hepimizin gündeminde farklı mucibeler var. Dertlerimiz tasalarımız hep farklı olsa da dualarımız ezber, standart üzere. Duygularımız körelmiş mi dersiniz.Yoksa Türkistan’daki gibi dünyanın birçok yerinde din kardeşlerimize karşı zulüm her geçen gün arttıkça dualarımızda onları unutmamızın sebebi ne ola ki?

Suriye’den her gün yüzlercesinin ölümü, başka bir hayat umuduyla denizlerde can verenlerimizin, çocuklarını, bebeklerini ellerinden kayarcasına kaybeden annelerimizin dualarımızda olmamasının esbabı mucibesi ne ola ki?

 Tamam pek uzaklara varmamaya duralım.

  Her gün ama her gün bir yavrunun çöpte orada burada bulunan canlı/cansız bedenini haberlerde duyup gördükçe bu Ümmet-i Muhammed’in haline dua dua yakarışlarımızın olmayışının sebebi ne ola ki kardeşlerim.

   Biz duyguları anlık yaşayan, sonra hemen unutup dünyaya dalan bir ümmetken nasıl bağışlanma dileyeceğiz Rab’den? Nasıl şefaat bekleyeceğiz Resul’den?

Anladım ki nimet sadece yemek, giymek, evlat değil.

Nimet, acıyı en derinden hissetmek yüreğine ümmeti dert etmek, karınca misali hiçbir şey yapamasa duasında eksik etmemekmiş.

Nimetmiş insan olabilmek, acısını da sevincini de kendi acısı kendi sevinci bilmek. Dinleyebilmek, bakabilmek ne güzel nimetlermiş.

  Akıl nimetmiş, Efendimiz aleyhi Selam’ın hadisini unutmayan. “Mü’minler birbirlerini sevmekte, birbirlerine acımakta ve birbirlerini korumakta bir vücuda benzerler. Vücudun bir uzvu hasta olduğu zaman, diğer uzuvlar da bu sebeple uykusuzluğa ve ateşli hastalığa tutulurlar.”

Biz bir vücuttuk, bir uzvumuz hastaysa bedenin her yeri acırdı. Peki ya hani, unutkan bir ümmet mi olduk şimdi de.

  Şükür bir nimetti, Allah’ın her verdiğini sanki olması mutlak mecburmuşçasına davranmamak, olmayana tevekkül olana ise ziyadesiyle şükretmek nimetmiş. İmtihan her zaman acıya sabır değildir, belki bizim imtihanımız rahatlıklar, iyilik ve güzellikler içerisindeyken şükür edip etmeyeceğimizdir. Bunca yün, bambu halılar üzerinde gereğince secde edip etmeyeceğimizdir imtihanımız belki. Ve belki de o secdelerde imtihanı zorluk olan kardeşlerimizi dualarımıza katıp katmayacağımızdır imtihanımız.

Fark etmek nimetmiş Rabbim farkındalığın nimeti ve tüm bu hayır nimetlerine nail eylesin bizleri.

Dua kardeşlerim bari onları değiştirelim, isteyelim. Ayakkabı bağcığını dahi Rabbinden iste diyen Resul’e uyalım.

 Veren o,

Unutmayalım ellerinden henüz üç aylık bebeği kayıp denize giden annenin bulunduğu ummanın dahi söndüremeyeceği ateşin sızısını hissedelim, unutmayalım.

Güzel duygu nimetine şükredelim. Acı duyguya da ortak olalım. Ümmete dua edelim.

Rabbim hepimize selamet versin.

Amin.

AHSENİYAR

(Yazarın diğer yazıları için tıklayınız